του Κωνσταντίνου Ράικου
Όλοι θέλουμε να μας αποδέχονται.
Να μας δουν, να μας καταλάβουν, να πουν ένα “μπράβο”, ένα “σε εκτιμώ”.
Μπορεί να λέμε ότι δεν μας νοιάζει, αλλά μέσα μας το έχουμε ανάγκη.
Είναι ανθρώπινο.
Η αποδοχή είναι το καρότο της ζωής.
Αυτό που κρέμεται μπροστά μας και μας κάνει να προχωράμε.
Κάθε φορά που κάποιος μάς εγκρίνει,
νιώθουμε ότι πλησιάζουμε λίγο πιο κοντά σε κάτι σημαντικό.
Ότι αξίζουμε.
Ότι τα βήματά μας έχουν νόημα.
Αλλά το καρότο μένει πάντα λίγο πιο μπροστά.
Κι εμείς συνεχίζουμε να περπατάμε,
όχι πάντα επειδή θέλουμε,
αλλά γιατί φοβόμαστε τι θα γίνει αν σταματήσουμε.
Η πιο ήσυχη ανάγκη
Στην αρχή δεν το καταλαβαίνεις.
Θες να τα πας καλά με όλους, να μην απογοητεύσεις κανέναν.
Να είσαι “σωστός”, “ευγενικός”, “αρκετός”.
Και σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλάβεις,
αρχίζεις να ζεις για να σε εγκρίνουν.
Για να σου χαμογελάσουν.
Για να μη σε απορρίψουν.
Το καρότο της αποδοχής είναι γλυκό,
αλλά έχει μέσα του φόβο.
Φόβο μήπως δεν είσαι αρκετός,
μήπως δεν χωράς, μήπως δεν σε δουν όπως θα ήθελες.
Κι έτσι, κάνεις εκπτώσεις στον εαυτό σου,
στην αλήθεια σου,
στην ελευθερία σου.
Όλα για μια στιγμή αναγνώρισης.
Η στιγμή που σταματάς
Κάποια στιγμή κουράζεσαι.
Κουράζεσαι να αποδεικνύεις, να εξηγείς, να δικαιολογείς.
Κουράζεσαι να προσαρμόζεσαι σε ό,τι οι άλλοι περιμένουν.
Και λες: φτάνει.
Εκεί αρχίζει κάτι να αλλάζει.
Γιατί όταν σταματήσεις να ζητάς αποδοχή,
αρχίζεις να αναγνωρίζεις εσύ τον εαυτό σου.
Όχι για όσα καταφέρνεις,
αλλά για όσα είσαι.
Κι αυτό φαίνεται.
Οι άνθρωποι το νιώθουν.
Κι αρχίζουν να σε αποδέχονται,
όχι γιατί προσπαθείς,
αλλά γιατί είσαι απλώς εσύ.
Ίσως, τελικά…
το καρότο της αποδοχής να μην ήταν ποτέ εκεί μπροστά.
Ίσως να ήταν πάντα στα χέρια μας.
Απλώς το κρατούσαμε τόσο μακριά,
που ξεχάσαμε ότι μας ανήκει.
Η αποδοχή δεν είναι ανταμοιβή.
Είναι κατάσταση.
Και ξεκινά από μέσα.
Quote για εισαγωγή ή social:
“Όταν σταματάς να ζητάς αποδοχή,
αρχίζεις να αναπνέεις.”
— Κωνσταντίνος Ράικος
